ای گل تازه که بویی زوفا نیست تو را

خبر از سرزنش خار جفا نیست تو را

رحم بر بلبل بی برگ و نوا نیست تو را

التفافی به اسیران بلا نیست تو را

ما اسیر غم او اصلا غم ما نیست تو را

با اسیر غم خود رحم چرا نیست تو را

فارق از عاشق غمناک نمی باید بود 

جان من این همه بی باک نمی باید بود

دیگری جز تو مرا این همه آزار نکرد

جز تو کس در نظر خلق مرا خار نکرد 

آنچه کردی تو با من هیچ ستمکار نکرد

هیچ سنگین دل بیدادگر این کار نکرد 

این ستم ها دیگری با من بیمار نکرد

هیچ کس این همه آزار من زار نکرد 

گر ز آزردن من هست غرض مردن من 

مردم آزار مکش از پی آزردن من

جان من سنگدلی دل به تو دادن غلط است

بر سر راه تو چون خاک افتادن غلط است

چشم امید به روی تو گشادن غلط است

روی پُرگرد به راه تو نهادن غلط است

رفتن اولاست ز کوی تو ، فتادن غلط است

تو نه آنی که غم عاشق زارت باشم

چون شد خاک بر آن خاک مزارت باشم

از سر کوی تو با دیده ی تر خواهم رفت

چهره آلود به خوناب جگر خواهم رفت

تا نظر میکنی از پیش نظر خواهم رفت

گر نرفتم ز برت شام، سحر خواهم رفت

نه که این با چو هر بار دگر خواهم رفت

نیست باز آمدنم باز اگر خواهم رفت

چند در کوی تو با خاک برابر باشم

چند پامال جفای تو ستمگر باشم

چند پیش تو به قدر از همه کمتر باشم

از تو چند ای بت بدکیش مکدر باشم

می روم، می روم تا به سجود بت دیگر باشم

باز اگر سجده کنم پیش تو کافر باشم

خود بگو از تو کشم ناز تغافل تا کی

طاقتم نیست از این بیش تحمل تا کی

آنچنان باش که من از او شکایت نکنم

از تو قطع طمع لطف و عنایت نکنم

پیش مردم ز جفای تو حکایت نکنم

دیگر این قصه بی حد و نهایت نکنم

خویش را شهره ی هر شهر و ولایت نکنم